Sebastian Koszut (słow. Šebastián Košút) (ur. 16 listopada 1941 w Czarnej Górze, zm. 10 kwietnia 2026[1]) – polski i słowacki ksiądz rzymskokatolicki, współpracownik opozycji w PRL.

Sebastian Koszut
Šebastián Košút
Kraj działania

Polska, Włochy

Data i miejsce urodzenia

16 listopada 1941
Czarna Góra

Data śmierci

10 kwietnia 2026

Miejsce pochówku

Dolný Ohaj, Słowacja

Wyznanie

Katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

27 maja 1965

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Życiorys

edytuj

Jest z pochodzenia Słowakiem. W 1959 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie. 27 maja 1965 przyjął święcenia kapłańskie, następnie pracował w parafii Św. Macieja w Bełchowie (1965-1966), parafii św. Wawrzyńca w Sochaczewie (1966-1967) i parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Piastowie (1967-1970). Od lat 60. współpracował z kościołem podziemnym na Słowacji. W czasie pracy w Piastowie współpracował z organizacją Ruch, m.in. przechowywał jej archiwum, udostępniał pomieszczenia plebanii na potrzeby druku Biuletynu organizacji. W związku z tym został aresztowany 20 czerwca 1970, zwolniony ostatecznie bez procesu 9 kwietnia 1971. W kolejnych latach pracował w parafii św. Floriana w Brwinowie, parafii św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej, parafia Matki Bożej Anielskiej w Warszawie-Radości i parafii katedralnej Katedry św. Jana Chrzciciela w Warszawie. W tym okresie kontynuował współpracę z kościołem podziemnym na Słowacji, m.in. organizował przerzut literatury religijnej do tego kraju. W czasie pracy w parafii katedralnej udostępniał pomieszczenia plebanii redakcji niezależnego pisma Uczeń Polski. W 1980 wyjechał do Włoch, był współpracownikiem emigracyjnego biskupa słowackiego Pavla Hnilicy, w latach 90. rozpoczął pracę w parafii św. Błażeja w Marano Equo (w latach 2004-2014 był proboszczem tej parafii).

W 2014 zamieszkał na Słowacji, w domu seniora w miejscowości Dolný Ohaj[2].

W 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3], który odebrał w 2013, a w 2024 Krzyżem Wolności i Solidarności[4].

Przypisy

edytuj

Bibliografia

edytuj
  • Działania Służby Bezpieczeństwa wobec Organizacji „Ruch”, wstęp, wybór i opracowanie Piotr Byszewski, wyd. IPN, Warszawa 2006, według indeksu
  • Niebezpieczna wolność. „Uczeń Polski” (1979-1989). Fakty, wspomnienia dokumenty, pod redakcją Bartłomieja Noszczaka, wyd. IPN, Warszawa 2013, według indeksu
  • Vysoké poľské štátne vyznamenanie pre kňaza Šebastiána Košúta