Freedom House Ambulance Service

Freedom House Ambulance Service – amerykańska służba ratownictwa medycznego działająca w Pittsburghu w latach 1967–1975. Jest powszechnie uznawana za pierwszy w Stanach Zjednoczonych system przedszpitalnej opieki ratunkowej obsadzany przez wyszkolonych paramedyków, a nie wyłącznie kierowców ambulansów lub personel z podstawowym przeszkoleniem. Zespół, tworzony głównie przez afroamerykańskich mieszkańców dzielnicy Hill District, powstał jako odpowiedź na nieskuteczną i nierówną pomoc doraźną w biedniejszych częściach miasta. Model szkolenia i zakres procedur wypracowane przez Freedom House stały się ważnym punktem odniesienia dla późniejszych amerykańskich standardów ratownictwa medycznego.

Tło

Przed powstaniem Freedom House transport osób po nagłych urazach i zachorowaniach w Pittsburghu obsługiwały głównie policyjne furgony i zakłady pogrzebowe. W praktyce oznaczało to szybki przewóz do szpitala bez realnej opieki podczas transportu, a w czarnych i biedniejszych dzielnicach miasta czas oczekiwania bywał szczególnie długi. Problem wpisywał się w szerszy kryzys amerykańskiej opieki przedszpitalnej, nagłośniony po publikacji raportu Accidental Death and Disability: The Neglected Disease of Modern Society z 1966 roku. W Pittsburghu impulsem do zmian była także śmierć byłego gubernatora Pensylwanii Davida L. Lawrence'a, który po zawale podczas transportu policyjną karetką nie otrzymał skutecznej pomocy przedszpitalnej.

Powstanie i szkolenie

Program uruchomiono w 1967 roku jako wspólne przedsięwzięcie lokalnych działaczy, Freedom House Enterprises oraz środowiska medycznego związanego z University of Pittsburgh i Presbyterian University Hospital. Początkowe finansowanie zapewniły środki federalne z programu walki z ubóstwem administracji Lyndon B. Johnsona oraz Maurice Falk Medical Fund, a jedną z kluczowych ról organizacyjnych odegrał Phil Hallen. Szczególną rolę odegrał anestezjolog Peter Safar, uznawany za jednego z pionierów nowoczesnej resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Do pierwszej grupy rekrutowano około 25 mężczyzn z Hill District, w tym osoby długotrwale bezrobotne, weteranów wojny wietnamskiej i osoby z kryminalną przeszłością, które miejscowe elity często uważały za „niezatrudnialne”.

Szkolenie obejmowało około 300 godzin zajęć z anatomii, fizjologii, pierwszej pomocy, RKO i procedur przedszpitalnych, a następnie wielomiesięczną naukę w terenie i w szpitalach. Z czasem program rozszerzono o intubację dotchawiczą, opiekę kardiologiczną, defibrylację i podawanie leków dożylnych, czyli zakres działań wówczas praktycznie niespotykany poza szpitalem.

Działalność

Pierwsza klasa paramedyków rozpoczęła szkolenie w czerwcu 1968 roku. Freedom House obsługiwała początkowo Hill District, a następnie także Oakland i śródmieście Pittsburgha. W ciągu pierwszych dwóch lat służba odpowiedziała na ponad 5800 wezwań. Według danych przedstawianych przez Petera Safara już w pierwszym roku działalności ratownicy Freedom House uratowali około 200 osób, a w większości obsługiwanych dzielnic osiągali czas dojazdu krótszy niż 10 minut. W badaniu z 1971 roku, obejmującym ponad 1400 pacjentów przewiezionych do trzech szpitali w Pittsburghu, odsetek „nieadekwatnej” opieki przedszpitalnej wyniósł 11% dla Freedom House, wobec 62% dla transportu policyjnego i 78% dla ochotniczych straży pożarnych oraz prywatnych ambulansów.

Freedom House szybko zyskała opinię służby wyraźnie skuteczniejszej od dotychczasowych form transportu medycznego. Oprócz samego przewozu pacjentów ratownicy stosowali coraz szerszy zakres procedur medycznych już na miejscu zdarzenia i w drodze do szpitala. W 1974 roku funkcję dyrektorki medycznej objęła Nancy Caroline, która rozwijała dalsze szkolenie zespołu i współtworzyła program nauczania później wykorzystany przy federalnych standardach kształcenia paramedyków.

Konflikt z władzami i likwidacja

Mimo sukcesów program mierzył się z niechęcią policji, problemami finansowymi i konfliktem z władzami miasta. Zamiast rozbudować Freedom House do skali całego miasta, administracja Pittsburgha i władze hrabstwa wolały stworzyć własny system ambulansów, oparty częściowo na rozwiązaniach wypracowanych przez Freedom House, lecz nie na samej organizacji. Po objęciu urzędu przez burmistrza Petera Flaherty'ego udział miasta w finansowaniu programu zmniejszono o połowę, a wraz z wygasaniem finansowania federalnego doprowadziło to do załamania modelu finansowego służby.

Freedom House zakończyła działalność jesienią 1975 roku z powodu braku środków. Część ratowników przeszła później do nowej sieci ambulansów miejskich, ale już po kilku miesiącach pozostała tam mniej niż połowa z 26 przejętych pracowników. W historiografii i późniejszych opracowaniach decyzje prowadzące do likwidacji Freedom House są interpretowane nie tylko jako efekt sporów administracyjnych i ekonomicznych, ale również jako przejaw antyczarnego rasizmu obecnego w lokalnej polityce i instytucjach publicznych.

Dziedzictwo

Doświadczenia Freedom House pomogły ustandaryzować programy kształcenia paramedyków i wyposażenie ambulansów w Stanach Zjednoczonych. W XXI wieku historia organizacji stała się też przedmiotem ponownego zainteresowania historyków, dziennikarzy i lokalnych instytucji pamięci. W 2023 roku stacja WQED wyemitowała dokument Freedom House Ambulance: The FIRST Responders, a w Pittsburghu uruchomiono program Freedom House 2.0, odwołujący się do dziedzictwa pierwotnej służby.